Прогонуваниот свештеник за своето време поминато во затвор го напиша следново: Нема да престанам да му благодарам на Бога,за годините кои ги поминав во потполна изолација.
Бев три години затворен десет метри под земја. Никогаш не слушнав збор,ниту кажав еден збор.Немаше книги.
Надворешните гласови не се слушаа.
Чуварите носеа кондури со гумени ѓонови,нивното доаѓање неможеше да се слушне.
Како што времето проаѓаше,сите внатрешни гласоби стивнаа. Ни даваа лекови(психотропни лекови),не тепаа.
Ја заборавив сета теологија.
Го заборавив целото Свето Писмо. Еден ден приметив дека сум го заборавил и ,,Оче наш".Неможев да се сетам.Знаев дека започнува со ,,Оче наш",но повеќе него знаев продолжетокот.
Го задржав оптимизмот и кажав:"Оче наш, ја заборавив молитвата, но ти сигурно ја знаеш.Те молам, пратими Ангел ми ја каже и да ја слушнам!
Некое време мојата молитва беше ,,Исусе,те сакам".И после некое време повторно,"Исусе,те сакам".Покасно и тоа ми беше тешко и тоа да го кажа, зошто еднаш неделно ни даваа една кришка леб.
Тоа беше тепање и мачеништво,недостаток и светлина и други работи.
Повеќе неможев да се сконцентрирам,да кажам дури и ,,Исусе,те сакам".Најголем облик на молитва која ја познавам е тивкиот откуцај на срцето полно со љубов.Исус само треба да слушне ,,тик-так", ,,тик-так" и ќе знае дека секој удар е посветен на Него.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар