Станувам наутро се сјаје: сонцето свети и надвор и од внатре, срце мирно, сите ги сакам и му благодарам на Бога за се.
Доаѓа попладне и почнува да се наоблачува.
Мене ме нервира те едното, те другото. А навечер е се темно. Никого не го сакам, ништо не ме радува.
И се тоа за еден ден! Но ако човекот може да се смени кон лошото, тогаш може да се смени и кон подоброто. Нека никој не очајува и да не ја губи надежта. Сите ние, ако се надеваме на Бога, ке се спасиме.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар