Тие негираат се...секоја овоземна врска,секој хедонистички затвор,секое овоземно исчекување...
И го гледате нивното лице како сјае од радост, и гледате на нивното лице исконска слобода,едноставност и мир,очите им се губат во солените солзи,косата им е заплеткана во здивот на Духот и целото нивно постоење постанува желба за спасение на светот...
Тиа се монасите,тоа се оние инкарнирани свеќи на самопожртвувањето.
Тоа се монасите...луѓе кои живеат надвор од светот за светот...доброволно умреа поради многу луѓе,поради Неговата Љубав,поради својот Отец,умират и дишат непоткупливо,доброволно се затворени и живеат слободно...
Кога човекот дојде да стане осамен една работа,еден настан се прифаќа...
Мојата смрт е нешто конечно, а не нешто идно; Умрев зошто сакам да живеам,сакам да бидам изгубен зошто сакам да живеам со Него и затоа се слободно движам,затоа се движам во сенката на непостоењето и разрушување, но затоа што свети како светилник на остатокот...
Зошто станавте монах?
Станав монах за да го додирнам небото дури и на некое време,некој кажа станав монах и го напуштив светот зошто го сакам светот,постанав монах за да би умрел за Христа,станав монах зошто немам ништо друго да му дадам на Мојот Бог, како откуп за Животот, и покрај сопствениот живот.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар