Пред околу 10 години (1970 година), кога го завршив говорот што го одржав во Атина, ми пријде сериозна, убава жена во црно, таа ми даде плико, без испраќач на него и вели:
„Господине Панагопулос, ова го испраќаме од Светиот манастир Малеви, во него има памук со миро од Богородица и ве чекаме да дојдете во манастирот.
Го добив пликото и и се заблагодарив. Го бакнав пликото и почувствував мирис. Го ставив во џеб. Сега што стана со тоа плико што не го отворив, не знам да ти одговорам...
Помина точно една година, повторно една вечер по мојот говор, влезе една госпоѓа во црно и ми дава плико. И таа ми ги кажува истите зборови. Го добив пликото, и се заблагодарив и го ставив пликот во џеб. И јас не го отворив овој плик! Зошто не го отворив пликото, не знам..
Ајде сега трета година. Повторно, по завршувањето на говорот, ми пријде сериозна, убава жена во црно и ми дава плик. Таа ми ги кажа истите зборови. Дека оваа плико е испратено од светиот манастир Малеви, дека има памук со миро и дека ме чекаат да одам во манастирот.
Во тој момент почувствував во себе како да ми се отвори умот и почна да се контролира:
„Каков е овој плик што ми го дава оваа госпоѓа трета година по ред? Која е оваа дама? Таа не присуствуваше на ниту еден мој говор“.
Потоа прашав каде е овој манастир и така организирав тридневна посета на манастирот Пресвета Богородица во Малеви, каде што се чува Чудотворната Икона на Пресвета Богородица. [Се наоѓа во округот Аркадија.]
Кога автобусот пристигна во манастирот, почна да не преплавува мирис. Сите бевме потонати од овој мирис на мирото на Дева Марија. Тоа беше нешто прекрасно!
Сите во страв, со емоции и плачење влеговме во манастирот. Отидовме и се поклонивме иконата на Богородица и она што го видовме и почувствувавме не може да се опише! Потоа и се претставив на игуманијата и и се заблагодарив и ѝ се извинив што покажав невнимание и покрај нејзините известувања. Но, игуменијата ме изненади велејќи:
„Господине Панагопулос, никогаш не пратив никого да ве извести!!!
(Жената што ми ги даде ковертите беше самата Дева Марија).
Игуменијата потоа ни раскажа за иконата, историјата и чудата. Таму прашав:
- Зошто оваа чудотворна икона не се споделува на пошироката јавност, на светот и на луѓето?
„Владиката не ни дозволува“, одговорила игуманијата, „да нема недоразбирање од злонамерниците, дека монахињите со Владиката го „измислиле“ ова чудо, да соберат пари!
Во тоа време издавав списание „Света Марина“ и и реков на игуманијата дека во следниот број ќе го објавам ова чудо.
Реков: „Иконата на Пресвета Богородица е чудотворна и треба да молчиме за тоа?
Така, откако добив одобрение од Владиката, го објавив ова чудо во списанието и стана познато низ цела Грција.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар