Во еден град, еден богат човек неодамна покани десетина свои пријатели на ручек, меѓу кои и еден свештеник. Домаќинката и останатите уште од рани зори го подготвија ручекот и се погрижија што поубаво да ги пречекат гостите. Околу десет часот дошол непознат просјак со торба на рамо и побарал милостина. Оди си, му рекла домаќинката на просјакот, не ме замарај имам работа! Јас не ти давам ништо. Кутриот си замина без збор.
По дванаесет часот, гостите седнаа на поставената трпеза, а штом свештеникот стана да го благослови јадењето, пред нив супата стана крвава. Не верувајќи на своите очи, гледаа во други јадења: леб, месо, сирење и друго, сè беше како потопено во крв. Сите беа згрозени, особено домаќините. Свештеникот прашал дали некој дошол кај нив тој ден. Домаќинката тажна и несреќна рекла дека доаѓал непознат просјак и дека го избркала од дома. Кога свештеникот го слушнал тоа, им наредил на двајца од семејството веднаш да одат и да го бараат просјакот за да го вратат. Тие веднаш отидоа низ градот, се распрашуваа насекаде, но никој не можеше да им каже дека тој ден го виделе во градот или слушнале нешто за него. Кога се вратиле дома, свештеникот ги читал молитвите и сите со скрушеност се молеле на Бога за прошка. По молитвата храната ја добила својата природна боја.
Тоа оставило многу болен впечаток кај сите присутни, а особено кај домаќинката добро се сетила на советите на свештениците, меѓу другите телесно милосрдие, во иднина да не пропушти да ги нахрани гладните. Господ го испрати Својот Светител да ги испита грешките, да ги исправа и поучи себичните, да прават добри дела за гладните, а не само за нахранетите, бидејќи Господ заповеда: Кога правите гозби, повикајте ги сиромашните и гладните…
Comments
Post a Comment
Напиши коментар