Во вилата на муслиманскиот Хуршит со денови има големо раздвижување. Вратата е речиси ширум отворена цел ден.
Муслиманката домаќинка во куќата овие денови не е во состојба да управува со својата куќа. Ден и ноќ е покрај креветот на синот единец.8-годишно момче е многу болно. Докторите доаѓаат и си одат, го прегледуваат детето, му даваат лекови, но детето не ги отвора очите.
Вечерва, додека докторот си заминувал, тој му шепнал на татко на детето: „Детето до утро ќе...“ Слушајќи го тоа, ја прободело мајка му во срцето. Одеднаш нешто и падна на ум. Боже! Како не ми падна тоа на памет!
Таа го префрли шалот неа, зема мал бокал, грижата за детето ја довери на некој друг и на некое време исчезна во темнината на ноќта. Патувањето до манастирот на Пресветата Богородица траело не повеќе од половина час, но на жената не и биле потребни ниту 15 минути за да стигне до манастирот. Силно затропа на вратата, но беше ноќ, а манастирот беше затворен. Овој пат уште посилно затропа на вратата и од внатре се слушна чекори.
Побогу, отворете ја вратата, извика жената со солзи во очите.
Игуменот му нареди на младиот монах да ја отвори вратата, а монахот дојде до вратата и ја отвори вратата велејќи:
- О, во овој час! Освен тоа, таа е и непријател на Исус Христос!
Муслиманка ги замоли: Ве молам да ми дадете од осветената водата на Дева Марија, моето дете да не умре.
Монахот нешто промрморе во устата: Дали некогаш ќе ја осквернам Пресветата Богородица со тоа што ќе ти ја дадам!
Така, земајќи го бокалот што го држела муслиманката, отишол и го наполнил со вода за наводнување, ја наполнил со оваа вода, и ја дал на жената и набрзина ја затворил вратата.
Муслиманката со голема возбуда го зеде бокалот.Таа се наведна, ја бакна раката на монахот и истрча дома. Момчето сè уште беше живо.Тоа тешко дишеше.
Мајката капнала неколку капки од бокалот што го држела за усните на нејзиниот син. Малото дете почна да ги мрдна усните, а мајката му рекла на синот: Од осветената вода на Христијанската Богородица! и продолжи да му дава. Жената врескаше, за малку ќе се онесвестеше од радост. Нејзиниот син ги отворил очите и побарал вода. Пиеше, пиеше и полека дојде при себе.
Муслиманката клекна на колена и извика од радост:
Пресвета Богородице! Јас, кутрата мајка, отсега ти припаѓам. Ти благодарам! Ти благодарам и солзите и го навлажнија лицето.
Поминаа 10 дена. Едно попладне повторно тропна на вратата од манастирот на Пресветата Богородица. Повторно истиот монах и ја отвори вратата.
Муслиманка се појавила пред монасите носејќи корпа со разно овошје. Жената сакала да го види игуменот, да му се заблагодари за осветената вода, бидејќи неговиот син оздравел штом ја испил.
Устата на монахот се отвори, немо гледајќи во жената. Во тоа време пристигна игуменот. Муслиманката клекнала пред игуменот, го фатила за раце и почнала да ги бакнува.
Игуменот рече: Стани, ќерко моја.
Немој на мене да ми благодариш, туку на нашата Дева Марија која ги прегрнува сите деца и од твојата вера.
Муслиманката набрзо си заминала со иконата на Пресветата Богородица која ѝ ја подарил игуменот. Жената цврсто ја држеше иконата криејќи ја во градите.
Младиот монах остана вчудовиден. Продолжи да зјапа како закован во местото каде што беше.
Игуменот го праша:
Што ти се случи, синко? Како што гледаш, градите на нашата Пресвета Богородица се широки и Таа се грижи за сите луѓе.
Татко мој! извика монахот. Неговиот глас звучеше сосема поинаку.
- Господи, извини, на муслиманката не и дадов осветена вода, ѝ дадов вода од цистерната. Мислев дека непријателот Христов не треба да ја загадува осветената вода. И монахот се расплака.
Игуменот извади крст.
И тој рече: Синко, дури и да не ја даде вистинската осветена вода, нашата Пресвета Богородица ја виде верата на муслиманката и ја освети водата што и ја даде и му даде здравје на детето.
Оваа е вистинска приказна
Comments
Post a Comment
Напиши коментар