Последните зборови наСвети Нектариј Егински,, во болничката постела, беа: „Тоа ми го велиш, Господи? Дали си таму?"...
Очигледно во тој момент тој добил повик од Господа во своето вечно царство и до тој последен момент на умирање не се сметал себеси за достоен не само да биде повикан од Господ, туку и да му се обрати.
Какво длабоко понизување! Понизување ферментирано од година во година, прогон по прогон, клевета по клевета. Смирение кое го негуваше колку што можеше во духовна мудрост.
Оваа реакција е кристализација на хронична борба. Понизувањата и шемите за понизување понекогаш се распаѓаат и го покажуваат оној што ги носи гол.
Колку подлабоко се практикува, толку повеќе расте и се фиксира во него.
Колку се приближува човек до големиот Бог, толку се чувствува помал.
Ученик на Свети Нектариј Свети Сава, кога му ја предаваше душата на Господа, стана и почна да вика плескајќи со рацете: Господи! Господи! Господи!
О блажена радост и детство на Светиите, ја надминувате и оваа најневина радост и детство!
Comments
Post a Comment
Напиши коментар