Му должам на Бог извинување за она што ми го даде и не уживав. За оние што ми ги даде, а не ги земав. Но и за тоа што го побара од мене, а јас не му го дадов.
Најмногу сакам да плачам во неговите раце, за сите оние денови кога не живеев туку само ги преживував.
Да се извинам за љубовта што не ја кажав, за прегратките што не ги дадов, за вратите што ги затворив, за телефоните на кои не се јавив, за очите што не ги сретнав и за молитвите што не ги кажав. ...
Конечно, ако сте нашле личност која ве чувствува, ве разбира, ве сака, чувајте ја, дури и ако е на другата страна на земјата. Доволно е што ја најдовте...
Тоа нема да ви се случи многу пати во животот. И не заборавајте да се заблагодарите за подароците дури и ако никогаш не сте ги одвиткале…
Comments
Post a Comment
Напиши коментар