- Служев во Солун каде во тоа време живееше една госпоѓа која рече дека е просветена и разговараше со Света Троица, а многу луѓе отидоа и ја слушаа. Таа самата припаѓала на училиштето Золоти. Нејзината ќерка беше судски службеник за малолетници, а јас бев судија за малолетници и така дојдов во контакт со овие луѓе. Една госпоѓа што ја познавам често ја посетуваше и речиси и веруваше. Сакав да дознаам за што се работи. Мислев „што да правам“ и реков дека најдобар извор е Митрополитот. Отидов кај Солунскиот Митрополит во канцелариите и најдов еден свештеник и го прашав „што се случува со оваа госпоѓа“. Ми вели „господинот од другата страна знае подобро“. Спроти софата седеше отец Јоанис Романидис во одело, а не во мантија. Отидов и седнав до него и му го поставив прашањето. Тој ми кажа: - Ги знаеме од книги, има луѓе кои ги знаат од искуство. Му велам: - Кои се тие; – Да, отец Пајсиј. - Кој е ова; – Светогорец, можеш да отидеш таму и да го запознаеш.
Во исто време дошол еден пријател од Атина, кој исто така бил заинтересиран да дознае за оваа личност и каква врска има со Света Троица. Тој отиде кај госпоѓата и ја праша: – Како да се уверам дека тоа што го кажуваш е вистина? А таа одговори: – Прашајте го старецот Пајсиј. Затоа, бидејќи се дружевме, рековме да одиме кај старецот Пајсиј за да ја видиме автентичноста на работата. Отидовме на Света Гора и го најдовме отец Пајсиј, му ја објаснивме работата и тој рече: „Ја познавам госпоѓата, и напишав писмо и ми го врати без да го отворам, таа е многу арогантна и тешко е да се покае затоа што, кога постигнала да се вообрази, тешко е да се покае од себичност Го прашавме „како малиот ѓавол ја натера госпоѓата да го праша старецот Пајсиј“ и тој вели „не би бил никаков мал ѓавол, тој не би бил оригинален демон (т.е. не водач со авторитет) и мислеше дека ќе ве доведе во заблуда. Мене и ме доведе до заблуда да верувам во визиите на госпоѓата“. И така си заминавме со информацијата дека тоа е грешка и навистина голема грешка.
* * *
Ова беше моето прво запознавање со Свети Пајсиј. Тогаш го замоливме да ни предложи духовник во Солун. Ни кажа некои имиња, а потоа рече: „Кога одите во Атина, одете кај старецот Порфириј“. По година-две се преселив од Солун во Атина и отидов во Поликлиниката, каде што дознав каде е отец Порфириј и отидов и го сретнав. Веднаш до Поликлиниката, на половина од висината на Наидриото на Свети Герасим, има коридор кој нема ѕид кон Свети Герасим и е како балкон, кој се гледа од ходникот во Црквата. Таму има клупа и долго разговаравме со отец Порфириј. Не се сеќавам што кажавме, се сеќавам само на силната забелешка на старецот Порфириј кој ми рече „Ѓорѓи, благодатта Божја е опиплива, ти ја чувствуваш благодатта Божја, тоа не е нешто нематеријално“. Потоа ја зголемив комуникацијата со отецот, тој напиша и други такви работи и така престана да се допишува со мене, бидејќи неговата кореспонденција беше многу зголемена и така без да го сфатам бев префрлен од духовното водство на отец Пајсиј кај отец Порфириј. Ова е запознавање (со отец Порфириј), во 1973 година.
Од книгата: „Свети Порфириј (сведоштва – раскази – романи)„.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар