Радувајте се секогаш (1. Солунјаните 5:16).
Нашата радост пред Господа ја изразува нашата благодарност кон Бога, зашто кој човек може да каже дека Бог не го гледа непрестајно, не излева врз него поток од Неговите дарови? Значи, ако не се радувам, тогаш сум неблагодарен на Бога. Радоста ја оплодува земјата за да може семето да се вкорени и да никне. Во спротивно, земјата нема да даде ништо друго освен трње. Нашата радост ја уништува нашата мудрост, мечтаење, мешањето во туѓите работи. Радоста ја уништуваат и нашите страсти. Како по правило, радоста завршува кога „јас“ ќе ги нападне нашите животи. Недостатокот на радост е нешто ненормално за човекот, доброволна изолација во себе; а што и да посака таквиот човек нема да го постигне. Треба прво добро да се погледне себеси за да види што се случува и зошто е мрачен. Тогаш нека бара да најде радост и конечно, местото на радоста ќе го заземе мирот Божји. Дали сум добар, верен, совршен, свет? Јас сум учител? Ако не сум среќен, јас сум ништо. Заслужувам да ми се каже: Исцели се и потоа предај му се на Бога. Бог не може да влезе во нерадосно срце, не може да најде допирна точка со него, бидејќи Бог е светот, полнотата на радоста. Само сличното може да се соедини со слично, затоа Бог може да се соедини само со радосна душа. Кој верува дека е блиску до степенот на исполнување на Христовите заповеди, но во исто време не е радосен, од ова може да разбере дека е во совршена заблуда. Радоста е критериумот, мерката.
Старец Емилијан Симонопетриски
Comments
Post a Comment
Напиши коментар