Сите Православни Христијани се поделени на лаици, свештеници и монаси. Свештениците можат да бидат слободни или во брак.
Невенчаните се нарекуваат „јеромонаси“, т.е свештеници и монаси во исто време и оженети свештеници.
Свештеникот бил поставен од самиот Христос, преку Светите Апостоли и нивните наследници, за пастир и заштитник на верниците, на кои им е Отец, затоа и го нарекуваат Отец.
Сите свештеници и монаси ги нарекуваме Отец, а монахињите сестри.
Кога ќе сретнеме свештеник, во Црква или надвор, го поздравуваме црковно, а не световно.
Малку се каеме (поклонуваме), не се крстиме, велејќи „Благослови Отец“ или Благослови Отец или Владико ако е Епископ или Митрополит или „Благослови“ и му ја бакнуваме раката.
Свештеникот одговара со тоа што не благословува: Благослов Господов да дојде на вас.
Ако ни се јави свештеникот да ни каже нешто, не велиме „еве што сакаш“, туку „благослови“.
Секогаш мораме да ја бакнуваме раката на свештеникот, без разлика колку е млад, затоа кога ја бакнуваме раката, му се поклонуваме на неговото свештенство, кое последователно допирало од Христос и Апостолите до него.
Со други зборови, го целиваме целиот синџир на Свети и Свети свештеници и Архиепископи, од Апостолите до денес.
Конечно, им ја бакнуваме раката на монасите и монахињите, кои не се свештеници, не прифаќајќи го нивното свештенство туку нивниот „ангелски изглед“.
Кога ќе станат монаси, тие се откажуваат од светот и се обидуваат да бидат како ангелите со нивната молитва и непрестајни дела.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар