Зошто ни го дадоа овој апсурден живот?

• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

 Зошто ни го дадоа овој апсурден живот? 

 Откровението за Бог вели: „Бог е љубов“, „Бог е светлина и во Него нема темнина“ (1. Јованово 4:8, 1:5).

 Колку е тешко за нас луѓето да согледаме!

 Тешко е затоа што нашиот индивидуален живот и животот на светот околу нас веројатно го докажуваат спротивното.

 Навистина, КАДЕ Е ОВАА СВЕТЛИНА НА ТАТКОВСКАТА ЉУБОВ, ако секој, речиси како да дојде до крајот на својот живот, со горчина на срцето извика заедно со Јов:

 „ Дните мои изминаа; мислите мои – тежина на срцето мое – се разбиени.“, Каде е надежта моја? И кој некогаш ќе го види доброто што го очекувам?“ (Јов 17:11-15).

 Самиот Христос нè уверува дека Бог со љубов се грижи за целото создание и дека не запоставува ни мала птица небесна, дека се грижи и за разубавување на дивите кринови, всушност и за луѓето Неговата понуда е неспоредливо поголема, до степен дека „сите влакна на нашите глави се избројани“ (Матеј 10:30)

 Каде е тогаш промислата која посегнува кон најскромните работи и се грижи за најмалку?

 Сите се гушиме од глетката на неконтролираната оргија на злото во светот.

 Многубројни животи, често во повој и многупати без да се освестат за себе, се опфатени со неверојатна суровост.

 Па зошто ни го дадоа овој апсурден живот?

 И ете, со жед душата бара да се сретне со Бога за да Му рече:

 Зошто ми даде живот?

 Доста ми е од страдање…

 Ме покри темнината…

 Зошто се криеш од мене?

 Знам дека си љубезен, но како можеш да бидеш толку рамнодушен кон моето страдание?

 Не можам да Те разберам…

 На земјата живееше човек, човек со неизгасната духовна жед, чие име беше Симеон.

 Долго се молеше со непрестајно оплакување „помилуј ме“.

 И Бог не го послуша.

 Со таква молитва минуваа месеци и месеци и силата на неговата душа беше исцрпена.

 Стигна до очај и извика „Немилосрден Си“.

 И кога со овие зборови нешто се скрши во неговата очајна душа, тој одеднаш го виде живиот Христос.

 Оган го исполни неговото срце и целото тело со таква сила што, ако го задржеше погледот за момент подолго, ќе умреше.

 Никогаш не можеше да го заборави неискажливо благиот, бескрајно љубовен, среќен и мирен погледот Христов.

 И во следните години од својот долг живот, тој нескромно сведочеше дека „Бог е љубов“, бескрајна љубов која го надминува секое разбирање.

Свети Софрониј Сахаров