Кога Христос отсуствува од нашата душа, наместо љубов, радост, мир, вера, кротост, умереност, добрина, ние се исполнуваме со емоции, тага, немир, неверување, неумереност во желбите, зло.
Кога Христос ќе исчезне од нашето тело, наместо Божествена љубов, ние сме полни со ненаситни телесни желби.
Наместо храм на Светиот Дух, нашето тело станува храм на искушението, каде што се поклонува на телесниот разврат!
Кога Христос е отсутен од нашиот живот, наместо да го очекуваме Христа ние живееме како деца изолирани од Бога, ние самите сведочиме и се измачуваме со мисли и имагинации.
Кога Христос е отсутен од нашата сила, односно нашата сила и поттик, тогаш итаме во расправии и среброљубие и стануваме заробеници на нашите лоши желби и страсти.
Кога Христос го нема, сите страсти нè обземаат, стануваме робови на гревот, а искушението со сила владее со нашите животи.
Кога го нема Христос, недостасува желбата на Молитвата, која не го оставила псалмистот да спие, туку да каже: Лежам и срцето ми е будно!
Кога недостасува Христос, недостига животот, вистина, чувството за Царството Небесно.
Ние сме врзани за Земјата, за секојдневниот живот со неговите задоволства.
Најважниот ден во нашиот живот е оној кога ќе се разбудиме и ќе сфатиме дека сета тага, немир, изолација, осаменост што ја чувствуваме е затоа што го немаме Христа!
Тогаш пред нас се отвора, сè додека сме крстени и помазани Православни христијани, бескраен, додека живееме, пат на Покајанието, кој нè води кон Исповедта и Светата Причест.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар