Како прво, тоа не е здравје. Тоа е спас. Спас од страстите и заслепувачкиот заборав на умот што тие го предизвикуваат.
Оти што правиш за да умреш здрав по тело и да си заминеш како пореметен дивјак, полн со несигурност и агресија, кој не разбрал зошто живеел и зошто умрел.
Несомнено, добро и неопходно е и физичкото здравје.
Ниту еден човек со претпазливост не би го глумел херојот велејќи дека не го интересира физичкото здравје. Но, тоа не е приоритет, не е „над се“.
Приоритет е во Бога, егзистенцијалниот интегритет. Онаа животна состојба што го тера човекот да претпочита да биде оштетен во материјалната корист и угледот отколку да скршне од патот на Божјата правда.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар