Овие три неволји може да се сфатат првенствено како симболи бидејќи како надворешни настани тие ги изразуваат внатрешните состојби на душата и духот на луѓето. Како што вели Свети Апостол Јаков: ,,Од каде се војните и расправиите меѓу вас“? (Јаков 4, 1) Каде е облеката на вашите задоволства на војниците во вашите неволи? . Внатрешната битка завршува со човечка битка, внатрешната војна.
Ова е тајната и трајната симболика на сите војни. Но, војната како моментален настан во една ера и во одредена генерација е Божји знак за ерата и нејзината генерација.
,,Па ќе им пратам врз нив меч, глад и помор..“ (Ерем. 24, 10), вели Господ, на тврдоглавите и непослушните, на оние што изгниле од грешни мисли и страсни желби….
Гладот како сигнал
,,И во деновите на Давид имаше глад три години, еден од оние што дојдоа со него, и Давид го бараше лицето на Господа, и Господ рече за домот на Саул и за неговиот дом неправда при смртта на неговата крв, поради што ги уби Гаваонците“(2. Цар. 21, 1-2). Значи глад не се случува во една земја затоа што облаците заборавиле да го испуштат дождот, или затоа што земјата одеднаш заборавила да ги даде своите плодови, или пак затоа што пченицата што родила плод била случајно задушена со плевел, а на крајот затоа што се појавиле скакулци не случајно и ја изеле храната на народот како што глупаво толкуваат некои неуки. Гладот е знак на казна на живата Промисла за да ги вразуми луѓето, да се соберат и да се исправат.
Епидемијата како сигнал:
Царот Давид еднаш се гордееше и во својата гордост нареди да се пребројат луѓето. Но, тоа не му беше угодно на Бога, бидејќи на нашиот Бог ништо не му е угодно од она што се прави со гордост. Така Бог му рекол на Давид преку пророкот да избере едно од трите зла за казна: глад, војна или помор. Во ужасната дилема, кралот Давид ја избра епидемијата и народот го погодија смртоносни болести: Бог испрати ангел против Ерусалим за да го истребува; ,,И кога почна да го истребува, Господ погледна и Му се сожали заради злото, па Му рече на Ангелот истребител: „Доста е сега, спушти ја раката!” (1 Кнг.Лет. 21 :15)И на луѓето не им се случуваат епидемии случајно, туку поради некоја сериозна причина и навистина морална. Со епидемијата, Севишниот им дава знак на луѓето дека излегле од вистинскиот пат и залутале. Оној кој гледа сè и надгледува сè, испраќа сигнали до патниците на земјата да избегнат ќорсокак и да се вратат на вистинскиот пат.
Христијаните отсекогаш ја сфаќале болеста на поединечни луѓе како знак од Бога:
Ова гледиште е точно и според Светото Писмо. Кога царот Јорам ја нарушил верата на своите татковци, го слушнал следново од пророкот Исаија: „ете, Господ ќе те удри со голема неволја врз твојот народ и врз синовите твои и врз жена ти и врз сиот твој имот…“(2 Кнг.Лет. 21:14).
Но, болеста на праведниот Јов служеше и како знак за сатаната и луѓето: првиот да се увери колку е немоќен пред праведниците, а вториот да види и да знае дека Бог не дозволува праведниците да страдаат до крај.
Слично на тоа, болеста на Лазар требало да дејствува за луѓето како знак на Божјата моќ. Кога Му објавија на Господ Исус Христос дека Лазар од Витанија, неговиот пријател, е болен, Тој одговори: ,,оваа болест не е за умирање, туку за слава Божја“ (Јн. 11, 4). Но Лазар умре. Но, тој не умре за да остане мртов, туку за да Воскресне од семоќниот Господ. Така, всушност, неговата болест не беше до смрт, туку преку неа да го прослави Синот Божји. Истото се случило и во случајот со ,,слепиот“(Јн. 9, 3).
Comments
Post a Comment
Напиши коментар