Ќе ви ја раскажам приказната за една мила и нежна мајка и искрено посакувам сите мајки на светот да бидат како неа. Десет часот наутро. Ме запира жена во црно.
- Може ли да седам напред дете, зошто ме боли грбот и ме болат нозете?
Толку слатко ми рече што со истата сладост во гласот и одговорив:
-Секако дека можеш. Седнете полека.
Ти благодарам дете мое, Господ нека те благослови!
Ги видов нејзините мали раце и нозе отечени, преморени, но нејзината фигура наликуваше на Светица.
-Каде одиме; Ја прашав. - Дете мое, ќе ме однесеш ли во државната болница во Атина? Но, свртете од овде.
-Но, оттука се оди во Пиреја, и реков.
- Во ред е дете, направи круг.
- Сакаш да избегнеш некого, да не те види?
- Да, моето дете...
Свртев десно.
- Знаеш дете, продавницата на син ми е малку подалеку и не сакам да ме види, бидејќи ми рече да му се јавам кога ќе одам на лекар, да ме однесе. Но, не сакам да им пречам, да им станам товар. Имам добри деца и добри снаи, но и тие имаат семејства и морам да го почитувам тоа.
Зборуваше полека, но мудро. Имаше околу седумдесет и пет до осумдесет години.
-Кажи ми за твојот живот, за твоите деца ја прашав:
- Што да ти кажам дете мое?
-Се што сакаш.
Така таа почна да ми ја раскажува својата приказна. Ми раскажуваше за нејзиното место, историската Димицана, за убавите, но и тешки детски години што ги поминала во нејзиното најубаво и најпознато село. Ми раскажуваше за реката Лусиос со нејзината кристална вода, за елките во околните планини, за сите цвеќиња што Димитсаните ги саделе во своите градини, за манастирите, за тајното училиште, за барут водениците, за големите луѓе кои ги родила таа земја, како патријархот Свети Григориј, Владиката Германос, универзитетски професори, трговци и многу други. Секое семејство Димитсан родило барем по еден херој, во сите борби на нашата земја против освојувачите.
Дури и ми кажа за суровиот татко што го имала.
- Ќе ти кажам нешто што ќе те насмее дете мое, но ние тогаш плачевме...
Една вечер се собравме сите деца и родителите кои уморни се вратија од полињата ние девојчињата и мајка ми ја подготвувавме трпезата. Мајка ми ја испушти чинијата со храна оти се беше се сопнала. Татко ми многу се налути, беше многу нервозен човек. Тој се симна, донесе вреќа, ја стави мајка ми внатре, ја префрли преку рамо вреќата и ја понесе кон карпата. Ниту моите браќа, ниту ние девојките не можевме да кажеме збор.
На патот по кој одел го видел соседот.
-Каде одиш татко Лабро? го прашал тој.
- Ќе одам кон карпата.
-Што ќе правиш таму дали имаш ѓубре во вреќата?
Не, ја имам жена ми и ќе ја фрлам од карпа.
-Зошто, што ти направи?
Таа ја скрши чинијата со храната во неа.
Ајде татко Ламбро, затоа ли ќе ја фрлиш жена ти од карпа? Прости ѝ.
– Сакаш да ѝ простам?
-О, се разбира! И така и го свртел грбот и мајка ми беше спасена!
Оваа случка ми беше многу чудна и се насмеав на цел глас.
-Сега и јас се смеам кога зборувам за тоа, како и кога им кажувам на моите внуци. Но тогаш солзите не ги напуштија моите очи и молитвата од моето срце.
- Дали имавте добар сопруг?
- Ах, дете мое, имав среќа како мајка ми. Дали ги гледате овие раце? Такви станаа од работа во полето.
- Каква работа ви работеше сопругот?
-Маж ми беше цел ден во кафеаната, ми ги земаше парите и ги носеше таму. Но, добриот Бог брзо го зеде при себе и се смирив.
-Колку деца имате?
- Имам четири момчиња, нека живеат. Тие се добри момци. Но имам и многу добри снаи. Моите деца ги сакаат и тие ги сакаат. Имаат убави, христијански семејства. Само еден син ме огорчи. И тоа многу ме огорчи.
- Добра моја мајко, што е тоа толку сериозно што го направи вашиот син што толку многу ве вознемири?
- Ах, мојот син! се ожени штом го отпуштија од војската со деветнаесетгодишна девојка, добро девојче! Имаа и мало девојче. По породувањето син ми отиде на бродовите, тоа му е работа, морнар. Но, неговиот пријател му испратил писмо дека неговата сопруга нашла друг маж. Мојот син, штом го прочита писмото, се врати без да ја предупреди сопругата и ја фати со друг. Па, се скараа, го зеде куферот и дојде кај мене.
Добредојде мое дете му кажав! Зошто, момче, толку брзо се врати кај мене? Зошто не отиде кај сопругата и детето? Ајде, оди си дома.
-Не мамо ќе разведам со жена ми.
-Развод? Зошто, и ми кажа што се случило.
Чедо мое, Христос се жртвуваше за нас, за нашите гревови, кои се многу, и ни прости. И не можеш ли да и ја простиш малата грешка на сопругата? Млада е, згрешила, дали треба да ја обесиме? Ако го направиш ти ова, не би ли сакал таа да ти прости? Оди, момче, кај жена ти и кај твоето дете и заборави што се случи. И научете да простувате во вашиот живот, да ви биде простено. Оди, момче мое, по милоста Божја и на Пресветата Богородица.
- Неможам да простам мајко! Да не ја видев со свои очи, ќе и простев, сега не можам.
-Дете мое, прави се што како што ќе те просветли Господ, му реков.
Јас останав без зборови, не можам да кажам збор. Помина долго време пред да можам да зборувам.
- И што се случи, дали конечно се разведоа?
- Да, дете мое, се разведоа. Но, јас не ја оставив снаа ми така... Бев и се уште сум блиску до неа и што и да треба јас сум покрај неа.
- Каде е сега твојот син?
-Се ожени повторно, има ќерка. Повторно добив добра снаа. Сите мои снаи се мои ќерки, многу ги сакам. Отсекогаш сум им велела на моите деца да ги сакаат и да ги почитуваат своите сопруги за да бидат среќни. Фала му на Бога, се е во ред.
Дали си оженет ме праша?
-Не.
- Па добро, штом сака така нашиот добар Бог. Сакај го Бога, дете мое.
- Го сакам, мајко моја!
Боже, ти благодарам што ми ја испрати оваа Света жена, си реков.
Стигнавме во болницата, таа излезе од таксито, но пред да заминам, ја видов како се мачи да оди. Без многу размислување се паркирав каде најдов место, излегов, истрчав до неа, ја фатив за рака и заедно отидовме на лекар.
Завршивме и ја однесов дома. Не можам да ви ги пренесам молитвите што излегоа од нејзините усни и од нејзиното срце, колку љубов имаа!
Оттогаш, често помислувам на таа жена, нежно и слатко суштество чие срце, осветлено од Божествената светлина, великодушно се прошири околу нејзината вистинска Божествена љубов!
Извор: Од книгата - Патување низ ѕидовите на градот, блажена монахиња Порфирија
Comments
Post a Comment
Напиши коментар