Навистина, каква е оваа „заедница“ која секогаш ги прогонува нашите соништа?
Сè добива боја на сончева светлина, очите изгледаат поинаку, украсени се со слики кои ја засладуваат душата.
А од другата страна е воздухот, тоа меко галење што ја отстранува тагата,
како света литија која го изгонува злото.
Дури и искушенијата да ви ја одземаат надежта, треба да разберете дека тоа е само повторно да ви пораснат крилја, посилни, поубави, поголеми.
Тоа чувство дека сè уште ништо не е изгубено.
Сè нека ви кажува да се обидете повторно, да го скршите ултиматумот на очајот.
И тогаш ќе почувствуваш студ низ твоето сеќавање, за сите оние кои не сакаш да ги заборавиш, кои си ги сакал длабоко и сакаш да поминеш барем еден момент со нив.
Прегратка, бакнеж, поглед, разговор...
Навистина, каква е оваа „заедница“ која секогаш ги прогонува нашите соништа?
Дали е тоа смислата на овој живот?
Дали е тоа горчливиот Крст на нереализираното?
Дали е тоа маката на нашата љубов?
А гласот ти ја шепоти твојата вистина, за да не се предадеш на измамите на сопственото „јас“.
И твоите насолзени очи гледаат појасно.
Солта ги изгоре сите тие илузии. Ја видовте и вкусивте ноќната осаменост. Но ја видовте и зората, сонцето што ги спојува небото и земјата.
Ако видите оган, не мислите на пепел, гледате нешто ново како се крева.
Како што дојде откупот на Крстот а животот излезе од гробот...
Comments
Post a Comment
Напиши коментар