Петок вечер...! Многу поучна приказна... Да не го налутиме милосрдието Божјо
Како луѓето стануваат толку диви? Како тие одеднаш се оставени слободни на импулсите и тенденциите на нивната расиплива човечка природа? Како се покажа ова тивко селско гратче вечерва? Храбро и во него не живеат луѓе туку хуманоидни чудовишта што некои со глава на магаре, друг на лав, друг на мајмун трчаат за да имаат време да се гостат, да се опијанат, да згрешат што повеќе. Затоа што вечерва е петок и во градот има маскенбал. Вечерва секој разумен не излегува од својот дом. Вака размислуваше отец Танасис, кој влегуваше во својата куќа на враќање од храмот.
- Боже мој, се случи злото! Господ да ни прости, ѝ рекол на сопругата штом влегол, таа го погледнала со разбирање.
- Господ да не чува, рече и почна да ја подготвува вечерата.
Во куќата на отец Танасис по полноќ владееше молк. Децата и мајката веќе беа отидени да спијат, а и отец Танасис се подготвуваше да легне, кога некој заѕвони на вратата.Ќерка му Маргарита се раздвижи во сон и се најде покрај отец Танасис.
- Не отварај во таква ноќ, татко мој! го молеше со страв.
- Зошто се плашиш; тој ја увери. Дали е ова прв пат да ни тропнат на вратата во ова време? Како што знаеш, куќата на свештеникот е отворена секоја вечер.
- Да, но вечерва...
Отец Танасис ѝ се насмевна и ја отвори вратата.
- Оче, прости ми што дојдов во такво време, но мајка ми умира и бара да се исповеда и да се причести.
Човекот што стоеше пред него, иако беше маж, трепереше цело време и бесрамно ги пушташе солзите да течат.
- Ти оди кај неа, дете мое, а јас ќе одам во Црква и веднаш ќе дојдам.
Човекот замина, оставајќи го отец Танасис со неговата адреса.
- Каде ќе одиш, татко мој, сам во такво време, во таква ноќ? Не се плашиш? Зошто не отиде со него?
Зборуваше Маргарита, а тој строго ја гледаше.
- Нема да сум сам Господ ќе е со мене ах, душо моја, нешто те фати вечерва и не зборуваш како што те учев.
Отец Танасис се облече и излезе на улица. Заборави дека е Велики Петок вечер. Воопшто не се занимавал со маскенбалите што ги гледал околу себе, туку само една работа, да може да и го даде „лекот на бесмртноста“ на жената која умира.
Со стравопочит ги зеде во раце Телото и Крвта Христови и повторно излезе на пат. Не гледаше ниту десно ниту лево. Само трчаше да стигне.На кривина на патот слушна смеа и извици. Некој со потсмев извикал: Твојата молитва, Отец!, но тој не се сврте да погледне. А потоа, не сфатил како, се нашол опкружен со група од маскенбалот, кои се обидувале да го спречат.
- Колега, каде одиме?
Еден млад човек маскиран во свештеник, со мирис на алкохол, застана пред него држејќи Крст во раката. Отец Танасис се загуби и пред да каже нешто, го нападна целата толпа. Друг го влечеше за расото, а друг му ја симнуваше капата.
Отец Танасис ги стискаше на градите безгрешните Тајни и се обиде да зборува со нив, но никој не слушаше. Некој тогаш го повлече за брадата и - како да доби струен удар почна да вика?
- Реално е, еј, реално е!
Друштвото се здрви на своето место и Отец Танасис со лицето натопено од потта на агонијата и солзите ги погледна без да зборува.
- Извини Отец! рече тој што го влечеше за брада. Мислевме дека си вака лажно облечен и…
- Во такво време те видовме надвор и бевме сигурни дека си маскиран. Простете ни! рече друг.
- Морам да стигнам да ја причестам жената на умирачка, моите деца, Смртта нема соодветни и несоодветни часови и трчам да ја стигнам. А ти, чедо мое, извади го радото. Не греши повеќе. Расото е премногу свето за да се маскираат со него. Одете дома деца мои и Господ нека ви прости.
Отец Танасис го отвори својот чекор, за да го надополни изгубеното, беше огорчен до срж. Па, дали луѓето станаа толку грешни што дури и како свештениците да се маскираат?
- Отец, отец!
Гласот што стигна до неговите уши беше полн со мака. Застанете и почекајте. Еден млад човек, темноцрвен од срам, му пријде задишан.
- Отец! Јас сум тој што се облече како свештеник. Тоа го направив сосема непромислено, отец и... и сакам да дојдам со тебе во куќата на жената на умирање. Не... Не сакам другите да те земаат за лажен...
ОтецТанасис му даде знак да го следи. Во рацете младичот го држеше Крстот што го имаше со себе. Во куќата на болната жена влегле во тишина.
- Мило ми е, оче, што си нашол уште еден свештеник и не си дошол сам, рекол човекот што го повика.
Младиот човек повторно поцрвене и загрижено погледна во ОтецТанасис.
Да, Господ го испрати кај мене, рече тој, а неговите зборови го прободоа срцето на младиот човек.
- Оче, никогаш нема да те оставам, рече младичот малку подоцна, кога Отец Танасис го затвораше Храмот, оставајќи ги повторно Телото и Крвта Христови внатре, јас ќе бидам твој помошник, твојот мал свештеник.
- Тогаш, чедо мое, облечи го вистинското расо, рече Отец Танасис и го благослови со двете раце, оние што пред малку го држеше Самиот Господ. И чудно, Отец Танасис беше сигурен дека тоа ќе се случи еден ден! И уште почудно, младиот човек ја почувствува истата мисла во себе...
Comments
Post a Comment
Напиши коментар