Некој ме прша пред неколку дена дали имам време да напишам нешто. А јас му одговорив дека белите линии на хартијата најчесто ги дамкам со мастило, само кога ќе се случи нешто што ме интересира или ќе ми ја разбуди чувствителноста. И вистина е, од тогаш помина многу време.
Но, секогаш онаму каде што најмалку очекувате, се појавува нешто што ќе ви го наруши мирот за некое време, а можеби дури и вашата самозадоволна совест.
Мисли, пресметки, прашања, нервози сето ова време за оваа нова година, грижи за сегашноста, сомнежите за текот на иднината, личната среќа и општата ситуација во светот, го мачат твоето срце, моето размислување, нашата душа.
Загриженоста е поопшта. Невработеноста е голема, има беззаконие, велат тие. Следува анархија. Ни се одзема слободата. Нашата географска доминација се губи. Се се менува. И одеднаш чувствуваш дека нема повеќе надеж, дека нема да се спасиш, постојано ти велат дека Бог е мртов, дека нема живот.
Боже мој, каков свет! Помогни ми да се спасам. Да не ползам во прашината. Во мене повторно се разгоре пламенот на надежта. На крајот на краиштата, можете. Што е чудо за вас! Простете ми за грубоста. Те чувствувам отец. Сакам да се чувствувам удобно со тебе.
Тоа беа моите размислувања. Ги споделив со вас. Ме мачеа, нема да ти кријам.
Се додека таксистот, не ми го реши прашањето. Дали ме импресионира? Сепак.
Отец, ми рече, слушај ќе ти кажам една работа. На еден пријател, му беше дијагностициран рак. Тој се исплаши. Целото негово семејство беше вознемирено. Прегледи, резултати, посети на лекар, МРИ, КТ на глава. Последната надеж, му рекоа, била во странство, дијагностички центар во Франција, за специјални тестови.
Франција, сабота, убаво утро, чекање или очекување на резултатите, таму на станицата, полна со луѓе. Бараше такси. По долго чекање, таксито застанува пред него и му ја отвора вратата.
Однесете ме во тој и тој хотел, рече тој на Француски, но сфати дека таксистот е Грк.
Што правиш тука во Франција, го прашал таксистот.
Дојдов на некои испитувања.
Па, зарем нема болници во Грција?
Па, подобри нема, му одговорил тој.
Знам една добра болница таму во Егина, оди таму.
Возењето заврши, неочекуваниот контакт со таксистот е изгубен.
Во Грција, неколку дена подоцна, продолжи приказната на таксистот кој ме однесе до манастирот, мојот пријател ме праша во која болница на Егина да одам. Му одговорив дека Егина е позната само по Свети Нектариј. Не постои болница за болни од рак. Најпосле отиде во манастирот на Светителот, а при влегувањето ја видел иконата на Свети Нектариј Егински. Тој паднал во несвест. Тој го познаваше овој Светител. Тоа беше таксистот од Франција!!!
И тогаш го добив одговорот на прашањата што ги опишав погоре. Таксистот ми го реши анксиозното прашање, сфатив дека постои Живот и сакам да го живеам овој живот, а другиот таксист Свети Нектариј на болниот брат му даде здравје и решение за ќорсокакот на болеста.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар