Бог го сака секој од нас.
И Неговата љубов не може да се спореди со ниту една човечка љубов.
Секогаш простува, разбира и теши.
Само некој кој ја доживеал Неговата љубов може да разбере.
Повеќето луѓе не ја вкусуваат оваа љубов на сопствен грб.
Сите бевме трогнати од Неговата љубов, Неговата благодат. Некои ја искористија, а други ја расипуваа.
Затоа тие не ги разбираат луѓето кои жртвуваат сè за Христа. Изгледаат глупави и луди што ја оставиле младоста, кариерите, богатствата и неволјите на земните задоволства.
А сепак срцето не се залажува. Искуството на Бога ја надминува светската логика. Срцето сега гори за рајот. Ништо и никој веќе не ја додирнува.
Бега од сите за да ги најде сите „инаку“. Како Спасителот кој не влегува во вода да ги гледа сите за да може да трча да помогне кога е потребно.
Заблудите престануваат, солзите почнуваат, очите бистри, мислите мирни, усните молчат. И сега ништо не е важно ако не покажува небо. Времето станува алатка за покајание, а не алатка за вина. Огромното те обзема. Гладни сте за молитва, барате тишина...
И сето тоа не затоа што наеднаш си постигнал нешто сам, туку затоа што Неговата љубов те допрела некое време. Толку суптилно што не ви пречи, само за да ви покаже дека никогаш не ве оставило. И сега зависи од вас дали ќе го свртите својот живот кон Него.
Бог е толку дискретен што никого не брза. Сè што прави е да не сака. Дури и кога Го забораваме, кога Го проколнуваме, кога Го негираме.
Тој останува љубовен, полн со добрина, милост и простување. Никогаш не е доцна да се одговори. Секој колку може, колку што може.
Црквата ни ги дава сите тие средства да станеме соучесници на Божјата љубов. Не теоретски туку искуствено, не ментално туку срдечно.
Не се објаснува се во овој живот.
И сигурно никој не може да објасни зошто Бог нѐ сака толку многу што стана еден од нас. А сепак се случи!
Умот не дозволува такво нешто!
И тоа е најреволуционерното нешто што Бог го прави: Да сакаш без да очекуваш ништо.
Архимандрит Павлос Пападопулос
Comments
Post a Comment
Напиши коментар