Во 1833 и 1834 година Турците војувале со Египет; со Египетската војска командувал синот на вицекралот, Ибрахим Паша; дел од турската војска, под команда на Емин-паша, испратен да ја засили главната турска војска, дошол во октомври 1833 година во Никомидија, каде што застанале додека не ја добиле веста за нивното назначување: една чета кампувала на земјиште што и припаѓа на црквата Свети великомаченик Пантелејмон, а другата чета - понатаму н овој имот, од другата страна на црквата. Долго време немаше вести; трупите чекаа, времето помина; Се наближуваше денот на чествувањето на Светиот Великомаченик Пантелејмон (веќе во 1834 година) .Во такво време се чинеше дека требаше да се остави сè и да се размислува за свеченото празнување на овој ден. Самиот Свет маченик се погрижил да ги отстрани пречките за празнувањето на празникот, - да ги расчисти местата заземени од турската војска. Десет дена пред празникот му се јавил на пашата во сон и рече: „Се наближува денот на моето сеќавање; ќе има прослава; затоа веднаш оди си одтука“. Пашата, будејќи се, го сметаше ова за сон и не го сфати оваа сериозно, но Свети Пантелејмон повторно му се јави во другата ноќ и му повтори: „Отстрани ја војската и оди оттука, инаку тешко ќе настрадаш!“ Пашата не ја послуша оваа страшна наредба на Светиот Великомаченик. Во меѓувреме, во неговата војска почна заразата и турските војници почнаа да умираат во мноштво. Тогаш Свети Пантелејмон се јави по трет пат, веќе не во сон и не ноќе, туку во сред бел ден, и во реалноста: тој прошета низ логорот на турската чета, во света одежда, упатувајќи се кон шаторот на Пашата. Турците побрзаа да го зграпчат смелиот (како што мислеа) странец, но рацете и нозете им беа одземени на оние што му пријдоа и сите застанаа во ужас. Влегувајќи во пашиниот шатор, Свети Пантелејмон заканувачки рече: „Зошто не тргнуваш со војска кога ти објавив дека сакам да славам празник! За ова, еве ќе ја уништам целата војска и тебе самиот. Паша, гледајќи го пред себе оној што двапати му се јавил на сон, од страв паднал ничкум на земја, а Свети Пантелејмон станал невидлив. Тогаш, просветлен и од чудесната појава и од откриената смртност во војската, пашата веднаш дал наредба да појдат и - о, чудесно! - пред да одат трупите, сите што се упатиле кон Светителот беа исцелени и поради тоа што беа казнети од него, а пашата, оддалечувајќи се од црквата Свети Пантелејмон на еден час, се улогори во близина на еврејските гробишта, на местото наречено Имбаир. По ова, христијаните слободно го празнуваа празникот на Светиот Великомаченик, благословувајќи ја неговата помош, покровителство и застапништво. Во турскиот логор, смртноста повторно започна и дејствуваше со таква сила што од целата војска на пашата остана не повеќе од една третина, што христијаните го припишуваат на казната за крадење од страна на војниците некои црковни работи од црквата Свети Пантелејмон.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар