Кој се љуби себеси, не може да го сака Бога. Кој не се љуби себеси поради преголемото богатство на Божјата љубов, го љуби Бога.
Овој човек никогаш не ја бара својата слава, туку славата Божја. Зашто, кој се љуби себеси, ја бара својата слава, а кој го љуби Бога, ја сака славата на својот Творец.
Тоа е идиом на душата која има духовно значење и го љуби Бога, секогаш да ја бара славата Божја во сите заповеди што ги дава и да се задоволи со сопственото понизување.
Затоа што Бог заслужува слава поради неговата величина, додека човекот го заслужува смирението со кое се приближуваме кон Бога.
Што и да правиме, секогаш со радост зборуваме за славата Божја, она што го рекол Свети Јован Крстител: Он треба да расте, а јас да се смалувам (Јн. 3, 30).
Comments
Post a Comment
Напиши коментар