На почетокот на покајанието постои тага, но набргу откриваме дека во нас влегува енергијата на новиот живот, што предизвикува прекрасна промена на умот.
Ова движење кон покајание се појавува како пронаоѓање на Богот на љубовта. Пред нашиот дух појасно се појавува величествената слика на Прасоздадениот Човек.
Гледајќи ја оваа убавина, откриваме каква страшна изопаченост претрпе во нас првобитната идеја на Создателот за нас.
Благодатта на покајанието ни го открива ликот на Божјиот Син. О, колку е болен овој курс! Огнена кама ни го пробива срцето.
И како можеме да зборуваме за ужасот што го чувствуваме тогаш? И како да се опише овој чин на нашата обнова од Бога? Сликата на „Единороден и едносуштински со Отецот Син и Слово“ кај нас разгорува силна желба да Му личиме во сè.
И повторно се наоѓаме во парадоксалната позиција: страдаме, но со поинаква болка, која ни беше непозната порано. Болката е таа што не инспирира, а не убива. Несоздадената моќ коегзистира во него. Влегуваме во Божествената бесконечност. Остануваме во екстаза од сите настани што ни се случуваат. Неговата големина не надминува нас.
Се намалуваме кога ќе го сфатиме тоа, во исто време Бог не доаѓа да не прегрне, како Отецот во Евангелскиот дел. Стравот и ужасот оставаат отстапување пред присуството на Бога.
Отецот нè облекува со скапоцена облека, нè украсува со небесни дарови, од кои најдоброто е љубовта што покрива сè.
Првата болка на нашето покајание се претвора во радост и сладост на љубовта. Сега љубовта добива нова форма: милост кон секоја градба на која и недостасува Божествена Светлина.
Возбудата е голема, па дури и повеќе од тоа што почнуваме да ја разбираме Божјата волја, се гледаме себеси на патот на Божјиот сопствен творечки пат.
Соработувавме со Него за нашето закрепнување од падот и изобличувањето и за Тој да нè направи Свои партнери „во Негова слава“ . Ова е текот на нашата обнова со покајание.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар