Да се промени личноста е голема работа. Човекот не се менува лесно.
Обично повеќето луѓе едноставно менуваат некој надворешен морал кога влегуваат во Црквата и го нарекуваат покајание. Не, тоа не е. Покајанието е нешто друго. Зборуваме за целосна трансформација на човекот. Онтолошка измена што само Христос може да ја направи, се разбира со синергија на човекот. Тој оди и се исповеда, се причестува и кажува молитва ноќе, тоа не е покајание. Ова е пат на покајание кој не знаеме каде ќе заврши. Тоа може да резултира со спасение, загуба или дури и заблуда. Тоа што некој е духовен не кажува апсолутно ништо. Многу пати во разговорите ја слушаме фразата: „Ок е! Нашиот! Тој има дух, па слепо му веруваме“. Сето тоа е незрелост и фанатизам. Многу луѓе имаа поголема духовност. Што значи тоа? Дека тие се автоматски осветени луѓе?
Гледаме луѓе кои се преобратиле и полека го започнуваат духовниот живот и Свети Нектариј го видел тоа. Да се каже дека се покајавте е голема муабет. И, се разбира, само затоа што го кажуваш, нешто не е во ред. Нека го препознаат Бога и луѓето околу вас. Покајанието се манифестира и се открива. Првично внатрешно како онтолошка промена а потоа се манифестира во секојдневниот живот.Дури и во едноставните работи. Покајаниот не е друг во црква, друг во проповед, друг во работата и друг со децата дома. Тогаш зборуваме за лицемерие и форма на моралистичка Православна облека што ја носам каде и кога ми одговара. Она што е сигурно е дека секаде каде што ќе слушнете многу за Православие, Крстови, фанатизам, таму сигурно го немаме Светиот Дух туку друг дух на себична нечистотија. Покајниот човек во Христа зборува дури и со своето молчење. Тишината и погледот на овој човек кога ќе го видите е доволно да се каже: Видов човек во Христа.
Да ги оставиме многуте зборови на покајание и да ги поучиме нашите браќа. Да бидеме светилници на љубовта и верата, а останатото да му го оставиме на Христа.
Како што вели нашиот мудар народ: „Каде што пеат многу петли, доцни зората“.
Онаму каде што гледаме многу „изглед“, тогаш сигурно некаде страда „битието“.
Човекот што се кае во Христа е како сонце. Не треба да вика. Сонцето нема потреба да зборува. Неговиот сјај е доволен…
Comments
Post a Comment
Напиши коментар