"Извади ме од калта да не потонам" Пс. 68,14) Браќа, нашите души се облечени во глина, а нашите тела се дадени за служба на нашите души. Да не ни потоне душата во почвата! Нека нашите души не робуваат на глиненото месо! Нека не згасне живиот пламен во гробот! Земната земја која нè привлекува кон себе е огромна и огромна, но бескрајно пошироко е неизмерното царство на Духот што ја нарекува нашата душа како своја. Навистина сме поврзани со земјата со човечкото тело, но и со небото со душата. Ние сме станари во привремени колиби, ние сме војници сместени во привремени шатори. О Господи, „спаси ме од глината за да не потонам“ Така се молеше покајаниот крал Давид, кој првично се предаде на глината, на почвата; додека не виде дека глиненото месо нè влече во бездната на уништување. Глината е телото на човекот, со сета негова имагинација; глина се и сите зли луѓе кои се борат против праведниците; глина се демоните со ужасот што го шират. Нека Господ нè спаси од сета оваа безумност, зашто само Тој може да го направи тоа. Треба да се бориме пред се да го видиме непријателот во нас, непријателот кој привлекува други непријатели. Најголемата трагедија на грешникот е што несвесно и без да сака е сојузник на самите негови непријатели! Напротив, праведникот ја има силата на својата душа вкоренета во Бога и во царството Божјо и затоа не се плаши. Тој не се плаши од себе и затоа не се плаши од другите свои непријатели. Тој не се плаши, бидејќи не е сојузник или соучесник на непријателите на неговата душа. Следствено, ниту луѓето ниту демоните не можат да му наштетат. Бог е негов сојузник, а Божјите ангели се негови заштитници. Што тогаш може човек да му направи? Што можат да му направат демоните? Што може да му направи глината? Господи и Боже, Троичен, Ти Создател, кој во глинените тела ни вдиши живи души, спаси нè според Твојата голема милост!
Comments
Post a Comment
Напиши коментар