„дај ни леб“, не бараме задоволство, ниту богатство, ниту цветни фустани, ниту златни украси, ниту стада коњи и говеда и волови и мноштво други стада, ниту музички програми или ништо друго како тоа.
Затоа што сето тоа ја одвлекува душата од најсветата и најважна грижа.Но ние од Бога бараме леб. Дали гледате колку е широка наставата? Колку вистини се содржани во оваа кратка реченица? Поради оваа причина тој јасно им вика на оние што разбираат:
Застанете мирни луѓе и не посегнувајте залудно по работите со вашите желби. Престанете и не ги множете причините за болка на ваша душа. Вашиот долг кон природата е мал.
На своето месо му должите храна, која се мери и лесно се набавува, доколку секако имате за цел да ја задоволите потребата.
Зошто кревате даноци против себе? Зошто се доведовте и го заробивте на толку долгови? И дали барате сребро во рудниците, го извлекувате златото и ја барате проѕирната материја?
Само да си го нахрани стомакот, оној даночникот што ги собира даноците? На желудникот му треба леб за да го надополни она што е неопходно за организмот.
Но, вие правите комерцијални патувања до Индија и пловете по морето на варвари и се предавате на морски патувања кои траат цела година, за да ја направите храната вкусна со она што можете да го носите од таму.
И не мислите дека чувството на оние кои предизвикуваат задоволство завршува во непцето. Дури и она што има добар изглед и добар мирис и е вкусно, моментално и минливо му дава задоволство на сетилото.
Доброто семе на домаќинот е пченицата. А лебот се прави од пченица. Додека уживање е каколот, кој непријателот го посеал покрај житото.
Но, кога луѓето занемаруваат да ѝ служат на природата со она што е неопходно, тогаш навистина се „гушат“ од залудни грижи и остануваат духовно неразвиени, бидејќи душата постојано е окупирана со нив.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар