Бог да ни помогне...
Дојде време кога луѓето минуваат еден покрај друг како сенки. Како да немаат тело, како да немаат душа. Нема поглед. Нема зборови. Нема поздрав. Дури ни обичниот, вековен, светиот: Бог да ни помага.
И не толку одамна, запомнете — дури и дете, кога ќе поминеше покрај старец, ќе застанеше, ќе ја извадеше шапката и ќе речеше: Бог да ти е на помош, дедо.
И дедото ќе се насмевнеше и ќе одговореше: Бог да ти е на помош, сине! — и веќе имаше благослов за целиот ден.
А денес? Поминува човек, поминува сосед, поминува роднина и ја врти главата.
Како да сме станале товар еден на друг, како поздравите да ни станале срам, а ближниот непријател.
Зошто, луѓе мои?
Затоа што срцето се изладило. Затоа што верата ја направивме навика, а љубовта збор на хартија.
Бидејќи екранот на мобилниот ни е поважен од икона, телевизорот од личност, а статусот на социјалната мрежа од средбата со жива личност која само сака да го погледнеш во очи и да кажеш: Бог да ни помогне.
Тој поздрав не е само збор. Тоа е молитва.
Тоа е сведоштво. Тоа е исконскиот, христијански здив на душата.
Овој збор го враќа она што сме го изгубиле - дека сите сме Божји деца, дека на сите ни е потребна помош, дека никој од нас не е сам и дека сме повикани да бидеме браќа едни на други.
Кога велите: Бог да ни помогне, не само што поздравувате - вие благословувате.
И себеси и лицето на кое му се обраќате.
И кога не го кажуваш тоа - тоа не е само молчење.
Тоа е прекин на нишката. Тоа е отсуство на молитва.
Тоа е умирање на духот за кое нема да заѕвони никакво ѕвоно.
Да се прашаме, браќа и сестри, на кого последен пат подадовме рака?
Кого сме погледнале во очи и сме рекле: Бог да ни е на помош, брате мој, сестро моја?
Колкумина од нас живеат во зграда полна со луѓе, а не го знаат името на никого на вториот кат?
Да го вратиме поздравот во нашите животи. Да го вратиме човештвото на улиците.
Затоа што кога повторно ќе почнеме да велиме: Бог да ни помогне, нешто повторно ќе се промени во нас.
Небото повторно ќе се отвори. Затоа што Бог помага — само ако Го повикаме.
Само ако сведочиме за Него.
Само ако не Го срамиме пред странци или пред нашите соседи.
Затоа, од овој момент па натаму, не ја вртете главата.
Погледнете, насмевнете се и кажете:
Бог да ни помогне!
Затоа што тоа не е само збор. Тоа е почетокот на спасението.
Амин
Comments
Post a Comment
Напиши коментар