Некои не сакаат да одат на исповед, други се излудени од помислата да се разбудат наутро за во црква, постот изгледа како планина, додека диетата за на плажа е лесна работа. Гледаш свештеник на улица и сакаш да преминеш на спротивниот тротоар. Гревот сака да си закотвен во сопственото пристаниште.
И зошто сето ова?
Не сакаме да го напуштиме гревот. Ни се допаѓа. Пијалокот на гревот е сладок, па дури има и песна за него. Не сакаме да го напуштиме, заедно сме со години, ни се допаѓа овој брак. Сега сме станале едно. Секој што ќе го допре, дури и ако е проповед, логично стануваме диви. Сето ова нè контролира. Го гледаме Распнатиот и плачеме на Велики четврток, но не сакаме да го направиме следниот чекор. Овој поглед на крстот нè контролира, но сме премногу слаби за да тргнеме по патот на исцеление.
Гревот е како љубовница која те уценува велејќи дека ќе ти го растури бракот ако кажеш нешто. Доаѓаш во црква, едноставно палиш свеќа и си одиш со наведната глава, не можеш ни да ги погледнеш Светците во очи, бидејќи твојата ситуација се одразува во неа и не сакаш, се срамиш, но остануваш таму. Правата што си ги дал се многу. Се мачиш.
Кога си навикнат да бидеш во затворска ќелија, слободата ти изгледа како болест.
И Христос доаѓа во твојот живот и ти шепоти низ разни ситуации, дека не сакаш да бидеш тоа што си, дека овој затвор во кој живееш не е твоето вистинско место. Многу пати Тој ти зборува во болка, бидејќи тоа е единствената ситуација во која можеш да Го чуеш.
И одеднаш дојде време да се донесат одлуки.
Ако се согласите со Неговата покана, тогаш, како што велеа Светите, љубовта кон гревот бледнее и се топи пред да започне љубовта кон Младоженецот и исцелувањето.
Во црквата ова го нарекуваме покајание, патување со Христос на чело, исцелувањето го нарекуваме Светост и трансформација во Христос. Рецептивноста ја нарекуваме предодреденост. А чувството на промена го нарекуваме допир на благодатта. Шепотот на Христос го нарекуваме Откровение.
И ти си болниот, но првиот поканет да седне на маса и ти си почестената личност.
Трпезата е Светиот Олтар. Домаќинот е Христос кој ти зборуваше, а ВИЕ сте почитуваната личност.
Оној што седи на клупата и некој друг може да ти се потсмева затоа што мисли дека се мешаш со стари жени и озборуваш, но ти веќе си некаде на друго место. Го гледаш гревот и се тргаш од него и одеднаш го слушаш звукот на вратата на Царството Небесно како се отвора и Некој те поканува да влезеш внатре…
Овие работи се случуваат во Црквата, таму со болните, лудите, грешниците и вљубените.
Брате, добра борба, ти си член на Неговото тело. Не го заборавај тоа.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар