Неблагодарност: Многу честа појава е да се сретнеме со неблагодарност кога правиме нешто добро, а во многу случаи и самите се наоѓаме во неволја.
Всушност, разочарувањето кај луѓето кои направиле добро, а наишле на лошо однесување од примателот е толку големо што многу пати од нивните усни излегуваат зборови на болка и лутина: „не вреди да се прави добро“.
Но, зошто се случува ова?
Секако, не можеме да одговориме за сите случаи. Сепак, генерално, можеме да го кажеме следново:
ѓаволот мрази секој добар труд. Тој мрази секое добро што е направено. Додека може, се обидува да ја изгасне секоја свеќа на добрина што е запалена во светот. Тој се обидува да ги убеди луѓето во понудата кажувајќи им аргументи како што се: „нема да го спасиш светот“, „немаш пари“, „уморен си“, „што сакаш да покажеш“, „нема да успееш, ќе пропаднеш“ и други слични.
Но, луѓето на љубов и добрина имаат во себе убедување дека е големо и божествено нешто да се користи и да се прават добри дела. Ова убедување ги тера да не ги бројат напорите, трошоците, жртвите, времето и сè друго што е потребно за да се прави добро. Без разлика какви пречки им поставува ѓаволот на патот, тие им се спротивставуваат. Затоа тие продолжуваат.
Но, има едно нешто што тешко го поднесуваат. Неблагодарност, лошо однесување од лицето на кое му користеле. Можат да го преболат тоа што не им се кажува „благодарам“, но не можат лесно да го преболат неблагодарното однесување. Во овој момент тие се повредени, страдаат и лесно велат: „Не сум достоен повторно да му правам добро“.
ѓаволот исто така се обложува на оваа реакција. Тој со својот лукав ум вели; ако ги водам работите така што секој добротвор ќе наиде на неблагодарно однесување, тогаш нема да морам да се обидувам да го спречам да прави добри дела. Тој ќе престане сам. И за жал, на овој начин успева да спречи многу работници на доброто.
Значи, тука треба да ги погледнеме работите.
1) Од Светото Писмо е познато дека кога ќе почнеме да правиме нешто добро служејќи ја волјата Божја, тогаш ќе се соочиме со „искушение“, односно со лутата реакција на ѓаволот.
Во Светото Писмо се вели: „Синко мој, ако сакаш да Му служиш на Господа, приготви ја душата своја за искушение. Подготви ја твојата душа и биди цврст; не збунувај се кога ќе бидеш посетен од Бога. Прилепи се до Него и не отстапувај, за да бидеш прославен во последниот ден. Примај со радост сè што и да ти се случи; биди трпелив и во промените на твоето понижување, зашто, како што златото се испробува во оган, така Божјите избраници се проверуваат во фурната на понижувањето. Верувај во Господа, и Тој ќе ти помогне; оди по прави патишта и надевај се на Него.“ (Сир. 2:1-6).
Целиот горенаведен стих нè подготвува за лошите однесувања со кои ќе се соочиме. ѓаволот сигурно ќе се сопне. Но, ние ги знаеме неговите тактики против секое добро дело што го правиме. Затоа ќе бидеме подготвени во секое време.
2) Со ова однесување се сретнал и Христос во текот на целиот свој земен живот, тој го поминал својот живот нудејќи им корист и лекувајќи ги сите што доаѓале кај Него. И сепак слушнал многу зборувања против Него, па дури и од официјалното свештенство од тоа време. До тој степен што му рекле дека и тој соработува со ѓаволот.
Најпознатиот пример за неблагодарност со кој се соочил е исцелувањето на 10-те лепрозни. Само еден од 10-те се свртел да се заблагодари, паѓајќи пред нозете на Христос (Лука 17:11-19). Што значи ова? Тоа значи дека ако Христос имал таков став, работите би биле полоши за нас. Со други зборови, процентот на неблагодарност кај нас би бил поголем. Би надминал 90%, затоа да се вооружиме со трпение и сила, и барајќи Божја помош ќе го надминеме тоа.
3) Нашиот Бог (Отецот, Синот и Светиот Дух) имаат безброј примери на неблагодарност од речиси сите луѓе што живееле на земјата. Сепак, нашиот Бог продолжува да ги испраќа Своите благослови, дождот, сонцето, снегот, ветерот, плодовите и многу повеќе. Тој продолжува да испраќа и до добрите и до злите, Тој испраќа до сите. Неговата добронамерна настроеност не е нарушена од нашето неблагодарно однесување и Тој продолжува да ни дава совршен пример за имитирање.
Но, светителите на нашата црква го правеа истото. Тие непрестајно им помагаа на сите оние на кои им беше потребна помош.
Еднаш, светите книги ни кажуваат, Свети Јован Златоуст, на патот кон Цариград, каде што бил патријарх, сретнал еден христијанин кој одеднаш почнал да го проколнува светителот. Нашиот светител, кога можел да зборува за време на паузата од навредите, го прашал навредувачот: Човеку мој, кажи ми кој си ти? И кога ти направив некое добро, а ти ме проколнуваш на овој начин?
Не го знам остатокот од приказната, но гледаме дека светецот бил свесен за лошото однесување на богатите луѓе. Тоа е, тоа е нешто вообичаено низ вековите. Не сме првите што се среќаваат со такво однесување.
Браќа и сестри, правете добро и не се откажувајте. Секое такво однесување нè осветува двојно. Еднаш затоа што правиме доброта и второ затоа што страдаме, трпејќи неблагодарно однесување заради Христос.
Значи, Бог знае што се случува. И Бог го бележи она што го трпиме и го мери за да ни врати стократно повеќе од она што сме го понудиле.
Comments
Post a Comment
Напиши коментар