Ако те прашам да ми покажеш човек кој е болен, ќе ми покажеш многу. Ако те прашам кој се моли, сепак ќе најдеме неколку. Но, ако ти кажам: Каде оди повредениот човек, кога сите си заминуваат? Одговорот не е напишан во книга. Тој доаѓа од срцето: Тој оди кај мајка си. А ако нема мајка? Има една. Ние имаме една. Дева Марија.
Зошто ја нарекуваме Богородица? Затоа што Таа Го роди, навистина, не во имагинација. Таа не е „сад“ или „средство“. Таа е Мајка. Таа Го држеше во Себе, Таа Го доеше, Таа Го успиваше, Таа Го бараше во мака во Храмот, Таа плачеше за Него под Крстот.
Свети Јован Дамаскин вели: „Зашто Бог ѝ стана Син Човечки; а Дева беше Мајка на нејзиниот Творец“ . И сепак, таа никогаш не се фалеше. Не извика: „Јас сум Мајка на Месијата“. Таа молчеше. Таа служеше. И така Бог ја почести со вечно мајчинство.
И зошто ја нарекуваме наша Мајка? Затоа што самиот Христос ни ја даде. Не како „симбол“. Не како слика. Туку како личност. Од Крстот, каде што страдаше повеќе од кое било човечко суштество, Тој не нè заборави. Се сврте кон Својата Мајка и ѝ рече: „Жено, ете го твојот син“. А нам: „Еве ја твојата мајка“ (Јн. 19, 26–27). Во тој момент, Христос ја направи Мајка на сите нас. Не затоа што мораше. Туку затоа што сакаше.
Како Дева Марија стои покрај нас? Ќе ви кажам со слики. Кога се давите во проблеми и не знаете каде да се свртите, Дева Марија е како таа рака што се протега без да бара објаснувања. Кога се чувствувате виновни, валкани, недостојни, Дева Марија не ве гледа со критички поглед, туку со поглед што вели: „Чедо мое, дојди… Знам. Те сакам повторно.“ Кога сите ќе те заборават, Таа се сеќава. Затоа мајката никогаш не заборава. Затоа пееме: „Кај кого друг да се засолнам?“ Нема друга. Нема втора. Една Мајка е доволна. Дева Марија.
А Молитвата? Таа не е формула. Таа не е прекрасна низа. Таа е крик на срцето. Таа е солза во мелодија. Таа е глас на луѓето што се во болка и знае каде да се сврти. А Таа? Таа не е глува. Таа не молчи. Таа оди кај Христос и вели: „Сине мој, твоето дете бара помош. Не го оставај.“ Свети Василиј Велики вели: „Преку Богородица, небесните комуницираат со земните“. Тоа е, преку Неа, небото се спушта на земјата.
Затворам со слика. Замислете го животот како бурно море. Вие сте мал чамец. Бранови ве удираат. Наскоро ќе потонете. И тогаш, некој вика од брегот: „Не плаши се! Те гледам! Не си сам!“. Ова е Дева Марија. Мајката која не те напушта. Светилникот кој те води. Тивкото, дискретно, вечно присуство покрај тебе.
А сега? Што да правиме? Ништо комплицирано. Отвори го срцето. Викај ја по Нејзино име: „Моја Дево Марија!“. И нека твојата тишина стане Молитва. И запомни. Нема друг пат толку нежен, толку сигурен, како патот што минува низ Мајката. Мајката Божја е и наша Мајка!
Comments
Post a Comment
Напиши коментар