За жал, за време на секој пост, нашата главна грижа е храната.
„Што не треба да јадам за да се причестам?“, а не кого не треба да јадам и генерално внимавам да не јадам никого со мојот јазик за да се причестам.
Речиси секогаш, прашањето на верниците е следново: „Оче, го прекинав постот и изедов сладолед, дали можам да се причестам?“ Но, никогаш нема да чуеме: „Оче, имам злоба кон тој и тој или го обвинував и го озборував тој и тој, дали можам да се причестам?“
Од горенаведените прашања разбираме дека зборуваме за идолопоклонство, а не за врска и средба.
Храната е секогаш во преден план на дискусиите. Забораваме дека постот е егзистенцијален став и однос на човекот со Христос и секако се однесува на сите сетила и на целиот човек, а не само на еден негов дел.
Но, сакам да се фокусирам на следново. Храната сега е застарена. Сакам да кажам дека луѓето имаат многу алтернативи во исхраната, па затоа играат опуштено, во смисла дека постат лежерно со вегански производи и веруваат дека бидејќи го прават тоа лежерно, комуницираат и се забавуваат со Бога.
Можеби во одреден момент за време на постот треба да воведеме некои други натпреварувачки и аскетски тактики?
Колку би било убаво кога деновите на постење сега би имале правило за воздржување од социјалните медиуми или мобилните телефони! И не зборувам за луѓе кои ги користат професионално, туку за оние кои само се шегуваат или можеби озборуваат преку тоа, даваат лоши забелешки или губат драгоцено време.
Можеме да негуваме повеќе тишина и молитва. Не само да застанеме на храна и да преминеме на суштински и сериозни духовни прашања.
На пример, лоша навика, да ја погледнеме во очи и да се бориме против неа со Божјата благодат.
Страст што нè угнетува и ни ја јаде душата, да ја испратиме на колена пред нозете Господови за од слабост да стане сила, а од страст доблест. Да видиме што нè оптоварува и ни го отежнува и да го фрлиме. Да не товариме повеќе неподносливи товари на крилјата на душата. Да ги однесеме до работ за да може нашата душа да ги направи летовите на слободата и љубовта кон прегратката на нашиот Господ.
Гледањето на постот само во однос на стомакот ја тривијализира борбата и ја сведува на подрумот на трговијата и идолопоклонството.
Да не постиме религиозно и формално. Да го гледаме како можност да ја задоволиме нашата жед за Бога, како соочување со нашето длабоко јас. Можност за здрав однос со личноста Христова, а не трансакција на она што ќе го дадам за да го примам.
Нека овој пост и секој пост биде романтична можност, празнење, гаснење на жедта и нов почеток за да го пронајдам своето вистинско јас.
Во ова време, трчаме во прегратките на нашата мајка, трчаме кон Дева Марија. Да ја земеме нејзината рака да нè води како љубезна мајка. Нека нè заштити од тешкотии и искушенија за да можеме да го преминеме патот и да бидеме во прегратките на Отецот.
Прекрасен период кога буквално се чувствувате како дете, црквата станува „детска соба“ и сте со вашата сакана мајка, нашата Дева Марија, чија прегратка е целото небо. Колку е убаво! Нека постот не се прави од верска обврска, нека не го гледаме како средство за трансакција, туку од љубов кон лицето на нашата Дева Марија, жед за Бога и борба да се испразниме од гревовите.
Среќно на сите...
Среќен празник наша Богородице...
о. Спиридон Скутис
Comments
Post a Comment
Напиши коментар