„Кога Бог е со нас, никој не е против нас. Дури и ако нешто страдаме, Тој не нè остава, не нè напушта!“ - Преподобен Старец Филотеј Зервакос

• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

 

Бог не се оддалечува од нас, ние се оддалечуваме, а Тој нè следи. Оние што се сеќаваат на Бога и Го сакаат, ќе имаат секакви добрини! 

Големата беда на човекот е да биде далеку од Бога, а големата среќа е да биде блиску до Бога преку љубовта!  Кога Бог е со нас, никој не е против нас. И дури и да страдаме нешто, Тој не нè остава, не нè напушта!

Само тогаш свештенството ќе биде возвишено, побожноста ќе заблеска и православната вера ќе се прошири до крајот на светот, кога достојни пастири ќе ги пасат своите разумни стада со лојалност и правда!! Да не го изгубиме од вид фактот дека презирот кон свештенството што го забележуваат луѓето денес и преовладувачкото и растечко непочитување доаѓаат од оние свештеници кои воведуваат иновации и прават реформи во Христовата Црква...

Што и да донесе Божјата Промисла, како што се: војни, глад, чуми, земјотреси, потонувања и слично, за исправка, покајание и враќање од патот на гревот кон патот на добродетелта и спасението, сите, речиси сите (со неколку исклучоци), и мажи и жени, и лаици и свештеници, и богати и сиромашни, и големи и мали, го презираат сето тоа и како разуздани коњи, галопираат по патот на пропаста… Тие го претпочитаат злото повеќе од добродетелта, ѓаволот повеќе од Христос, вечниот пекол повеќе од Вечното Царство Небесно…

Оваа жална состојба се должи на недостатокот на доблест и вистинска љубов. Гревот што го мрази Бога поткопува и уништува сè...

Имајќи го Христос како наш Пријател, Сојузник и Помошник, и оружјето на Верата, Љубовта и Смирението, ќе ги победиме невидливите и видливите непријатели, кои нè напаѓаат од секаде, дење и ноќе и во секој час и момент!!  Време е да се ослободиме од сонот на небрежноста и да го облечеме оружјето на Светлината, оружјето на Верата, Љубовта, Смирението и Светиот Крст!

Но пред да ја започнеме војната со надворешните и видливите непријатели, прво да се бориме против внатрешните непријатели. Внатрешни непријатели се нашите страсти, како што се самољубието, гордоста, сензуалноста, среброљубието и небрежноста, од кои произлегуваат многу други големи и мали. Секој престап, секоја непослушност и секој грев ја доби својата заслужена казна. Како можеме, со толку многу гревови и богохулства, со завист и злоба, со неверие и подли гревови, да го избегнеме тоа???

Пресвета Богородица со Светите го носи „гневот“ Божји, тие го воздржуваат Неговиот „гнев“.  Време е, сепак, да се разбудиме, добро да размислиме и како разумни луѓе да се покаеме. Покајание како она на Ниневијците, како она на крадецот, како она на расипникот, како покајанието на блудницата и другите грешници, и тогаш тоа ќе нè спаси од големата опасност! Ако се покаеме, ќе бидеме спасени, ако не се покаеме, ќе бидеме изгубени!

Нека Бог нè најде во вистинско покајание!