Дали свештениците плачат?
- да, тие плачат и многу болат. Повеќе од вообичаено...
Ги гледате како плачат во осаменост... И во тага плачат... И во искушенија плачат...
И зошто плаче еден свештеник?
- Свештениците плачат од многу причини...
Но, зар свештениците не се Божји луѓе? Зошто би плачеле?
- Да, свештениците се Божји луѓе, тоа е вистина, но тие не се суперхерои или направени од камен. Тие се Божји луѓе и затоа ја имаат чувствителноста и наклонетоста што ја има Бог.
Но, зошто плаче еден свештеник?
Свештениците плачат затоа што никој не ја дели нивната болка и страдање. Нивните очи ги гледаат страстите и тагите на луѓето и немаат рамен во нивното страдање.
Тие се опкружени со луѓе, да, но сосема сами.
Тие плачат од носталгија за своите семејства, кои не можат да бидат со нив во добри и лоши времиња, кои не се блиску до пријателите со кои пораснале. Нивниот пат е осамен како патот кон Голгота.
Тие исто така плачат поради недоразбирања. Свештеникот не може да биде болен, или да се чувствува уморен, или да има пријатели, или да тагува итн.
Без разлика колку добри работи прави, тој секогаш ќе биде „предмет“ на критика.
Тие плачат од фрустрација затоа што понекогаш, дури и да се потрудат, луѓето не реагираат. Се чини дека се борат против себе и не го слушаат словото Божјо. Плачат од слабост кога ја гледаат болката, проблемите, болестите, сиромаштијата и страдањето на своето стадо, а не можат ништо да направат.
Само тие можат да се молат, да се придружуваат, да разбираат и да сочувствуваат.
Плачат од радост кога го живеат својот повик, кога му служат на својот ближен, кога ги разбираат плодовите на својата пастирска дејност.
Плачат од љубов кога добиваат вистинска и посветена послушност од некои добри луѓе, кога ја чувствуваат Божјата љубов во своите животи.
Свештениците плачат сами и тивко. Бегалци во срцето Божјо.
Свештениците исто така плачат од тага за своите гревови , затоа што и тие се грешници.
Затоа, да се молиме за нашите свештеници!!!
Отец Андреас Гацелис
Comments
Post a Comment
Напиши коментар