Не ја напуштајте молитвата...

• 0 коментари • прегледи • ... минути читање

 Среде бучавата на денот,

кога умот е оптоварен од напор

и душата заборава да дише,

молитвата се крева

како сонцето зад облаците.

Кој и да се моли,

не бега од животот,

туку го осветлува.

Тој наоѓа сила да прости,

со кроткост да ја поднесе

тежината на секој ден,

да го види во смирените

светото и корисното.

Секојдневна молитва

тоа е корен што ја наводнува душата,

извор што го лади патот,

шепот на светлина среде хаосот.

Тоа е директна комуникација

на човекот со Божественото;

невидлив мост

каде што почвата станува плодна

и надежта учи повторно да оди.

Кога умот ќе се затемни

и животот изгледа како планина,

молитвата го засладува патот,

ја омекнува суровоста на животот,

отвора пукнатини во анксиозноста,

и низ нив

бескрајната светлина продира.

И потоа,

сите заедно,

иако разделени со растојание,

стануваме псалм на надежта,

здив на благодарност

солза на покајание

што се издига тивко

како мирис кон Небото.

Кој и да се моли,

не се оддалечува од светот,

туку се соединува со него,

- простува и му е простено-

и го гледа со очи полни со љубов.

И тогаш денот,

колку и да е скромен,

станува свет;

мала срцева служба

која тајно ја внесува

благодатта на Духот

во нашите животи.

Не ја напуштајте молитвата,

особено кога мислиш

дека не ја заслужуваш...

Архимандрит  Павлос Пападопулос

✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“