Господ никогаш не нè напушта, но ние нашата надеж не ја полагаме во Него, туку во достапноста на банкноти. Навистина е срамно да се признае ова. И сепак, ние веруваме во Бог. Но, некако сакам да ја преведам оваа фраза на англиски - „In God we trust (Во Бог веруваме)“. Потоа да ја запишам на долари, а потоа, со долари во џебот, да ја носам мојата надеж со мене насекаде.
Не во суштина, туку во човечкиот став кон нив, парите навистина му се натпреваруваат на Бога. Им се припишува семоќност. Надежта е положена во нив. Луѓето веруваат дека нема да пропаднат. Тие, не Тој. Продавачите ги бакнуваат парите на пазарот по првата успешна продажба. Нивното шушкање ја раздвижува крвта посилно од шепотот на љубовта. Ова е еден вид обожување и служба. Нема друг начин да се опише. И ова обожување несомнено го попречува обожувањето на Бога во Дух и во вистина.
Па што треба да правиме? Време е да ја загрижиме нашата совест и Небото со ова прашање. Многу луѓе му пристапија на Христос со истото ова прашање. На некои, познавајќи ги своите души, Господ им рече: „Оставете сè и следете ме“. Ова важи за некои. Таква заповед не може да се каже на секого. Тоа е надвор од можностите на просечниот човек. Но, Христос им заповедал на фарисеите, кои биле среброљубци, да даваат милостина од она што го имале. Потоа, рекол Тој, „сè ќе ви биде чисто“. Тоа значи дека не само вашиот надворешен живот ќе биде прочистен, туку и вашиот внатрешен живот ќе биде просветлен.
Мораме да споделуваме, да се жртвуваме и да помагаме. Дури и малите парички ставени во рацете на сиромашните на влезот во храмот ја прават молитвата кон Бога подостапна и похрабра.
Во современиот живот, многу може да се научи од парите и нашиот став кон нив. На пример, полесно е да се подари кошулата што ја носиме отколку да се даде последниот денар.
И ние не знаеме ништо навистина за себе. Негувајќи илузии за нашата релативна морална чистота, едно лице може целосно да биде поробено од доминантниот дух на паднатиот свет. Името на овој дух е љубовта кон парите. Секоја човечка активност, не само онаа очигледно грешна, како кражбата, туку и онаа надворешно позитивна, како неспоредливата трудољубивост или борбата за правда, може тајно да биде поттикната и промовирана од овој дух.
Во меѓувреме, човек мора да ја спаси својата душа. Ништо осквернето нема да влезе низ портите на Небесниот Ерусалим. Затоа велам: „Господи, помилуј“.
Протоереј Андреј Ткачев
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар