Ми пиша дека во последно време се чувствуваш вознемирено и имаш напади на паника. И ме прашуваш дали преку молитвата можеш да најдеш мир и спокојство, да се ослободиш од целата оваа вознемиреност што те уништува. Значи, бараш нешто конкретно од молитвата, поставуваш цел и барање. Дали е можно? Нема да кажам дека не е можно, сè е можно ако Бог го сака тоа, но обрнете внимание на некои суптилни работи и тајни на духовниот живот.
Кога се молите во паника, паниката расте. Додека апостол Петар викаше, тој тонеше во брановите. Дали некогаш сте виделе давеник спасен затоа што во паника викал: „Се давам, се давам?“ Не. Тој едноставно тоне побрзо од паниката. Ако се смири, можеби ќе биде спасен. Затоа е подобро во време на паника да вдишете длабоко, да ги насочите мислите и вниманието на друго место, малку да го регулирате дишењето, да не се плашите од бранот што доаѓа, туку да поминете низ него, а потоа да се помолите.
Потоа секоја цел носи нова вознемиреност од успех и резултат. Особено во време на стрес, треба да поставувате цели, а не да додавате. Дали знаете што ќе се случи? Ќе започнете проблематична молитва во која одвреме-навреме ќе мерите и анализирате дали успеала или дали го донела очекуваниот резултат за вас. Ќе држите мерна лента и ќе ја мерите ефикасноста на вашата молитва и чудотворната моќ Божја. Во суштина, тоа е како да го испитувате Бога и неговата моќ.
Затоа, изговорете ја вашата молитва, сакајте го Христос, поврзете се со него, правејќи смирен подвиг да љубите и да простувате, да се причестувате со Неговото Тело и Крв во Божествената Литургија, смирено побарајте го она што сметате дека е корисно за вас и вашиот живот и дозволете си да бидете, заборавете се себеси во Неговата прегратка. Ако Тој мора и е во интерес на вашето постоење, Тој ќе ви го даде она што го барате, ако не, Тој едноставно ќе молчи. А тишината е одговорот, дури и ако нашиот егоизам често не го сака. Впрочем, чудото се случува кога ќе престанете опсесивно да го „чекате“. Кога ќе го заборавите и само Бог ќе се сети на него.
Но, да не заборавиме една голема вистина, дека радоста и мирот на вашата душа, онаа што ја барате и посакувате, доаѓа од Христос, а не од молитвата. Молитвата не е психо-напнат метод со кој можете да добиете работи без Христос. Христос ќе ви донесе мир и радост во вас. Не можете да го сакате имотот на вашиот татко, но не и таткото. Ова крие себичност. Затоа, да не се сеќаваме на молитвата и на Бога само во тешки времиња, туку во текот на целиот наш живот. Нека Христос ни стане сè. Нека молитвата стане кислород на нашите животи, а не кутија со подароци во која посегнуваме и земаме што сакаме без да кажеме благодарност.
Отец Хараламбос Ливиос Пападопулос
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар