По макотрпната работа од денот, заборавот и заминувањето, тишина.
Сам само со Бога.
Уште еден ден беше додаден во животот, а друг беше одземен.
Овој текст е преземен од блогот Православни Духовни поуки од Светите Старци. Доколку го читате ова на друга веб-страница, станува збор за неовластено копирање на содржината.
Што додаде тој, а што одзеде?
Сам пред тишината.
Зборовите на псалмот во ова време се како истрели во ноќта, како војничка труба, будење во време на војна.
Во клупата на старешините, во црквата на отците, на починатите ктитори.
Во скитот на блажените, на Света Гора во 1991 година, на Света Гора подготвувајќи се за бдение.
Сам, но не сам.
Сиромашен, но не сиромашен.
Болен.
Уморен, но не и уморен.
Повторувајќи ги научените напамет стихови и на тој начин обединувајќи се со стиховите на верните, претходниците, покајниците, покајаните, светителите и праведниците.
Прекрасна е оваа осаменост, сиромаштијата, заморот, тишината, ноќта.
Во време кога светот страда, да комуницираш со Бога и таа комуникација да те исполни со она што лесно се нарекува радост, но е тешко да се изрази и потешко да се измери, а уште потешко да се пренесе на хартија.
Создавањето е на сметка на инерцијата.
Втората не треба лесно да се разгорува повторно…
...Овој ден завршува и моето срце е исполнето со надеж и храброст за утрешниот ден.
✍️ Подготвено од блогот „Православни Духовни поуки од Светите Старци“
Comments
Post a Comment
Напиши коментар